Connect | Nowa ulubiona nuta na rower :)

Connect | Ale tu płaskoooooo...

Connect | Cadini di Misurina, Tre Cime - już bardziej instagramowo być nie może ;)


Ale jaki wpierdol zaliczyliśmy, żeby się tam dostać! Zdecydowanie najtrudniejszych z podjazdów ostatniego tygodnia, uczciwie przyznam, że musiałem się zatrzymywać wziąć oddech, po raz pierwszy podczas tego wyjazdu! Tym bardziej satysfakcja ogromna :)

Satysfakcja to jedno, podbudowane ego to drugie. Dawno tylu komplementów nie usłyszałem :)

W sumie było bardzo dużo chodzenia, wokół Tre Cime jest zakaz jazdy rowerem i nawet staraliśmy się go przestrzegać... staraliśmy :p

Ten dzień to było zwieńczenie całego wyjazdu. Było PRZEPIĘKNIE!!! Po prostu brak mi słów... Nie wiem, czy może być jeszcze lepsze miejsce na bikepacking. Przynajmniej narazie nie mogę sobie tego wyobrazić...

Przy okazji zaliczyłem najwyższy punkt na rowerze ever - Forcella Lavaredo - Paternsattel (2454 m n.p.m.). Pobić się go da na pewno, pytanie czy w tym roku się uda ;)

To był piękny tydzień, naprawdę. Zagrała pogoda, towarzystwo, bezawaryjne rowery. Tyle rzeczy mogło się nie udać, a było wręcz idealnie. Ehhhh, tęsknię :)

Podsumowanie:
Km: 288,34 km
Czas: 22:34
Uphill: 8894 m
Vmax: 72,36 km/h
Mapa

Connect | Wczoraj bike day, dziś sportful dolomiti race :) Zupełnie nieplanowane, ale przynajmniej mieliśmy kilka kilometrów bez aut. Kawałek nawet się załapałem z główną grupą, ale musiałem deptać z moimi tobołkami pod 400 W, więc szybko odpuściłem ;) Cel na dziś to kolejna słynna przełęcz - Passo di Giau.


Jak widać jest celem wielu wyścigów kolarskich :)

Podjechana przeze mnie dość mocno, nie jednej osobie krwi napsułem wyprzedzając szosy za kilkadziesiąt tysięcy obładowanym aluminiowym gravelem :D

U góry relaks, ale też nieprzyjemna sytuacja, ponieważ w masywie La Gusella doszło tego dnia do śmiertelnego wypadku wspinaczkowego i byliśmy świadkami akcji ratunkowej.

Zjazd do Cortiny d’Ampezzo to kwintesencja kolarstwa szosowego, szkoda tylko, że byłem hamowany przez jakąś zdezelowaną beemkę :(

Connect | Dolomiti Bike Days, czyli drogi zamknięte dla samochodów, można tylko rowerem. Kierunek jazdy jest sugerowany, ale my akurat musimy jechać w drugą stronę bo tak nam bardziej pasuje trasa. Tysiące kolarzy i rowerzystów - nie przesadzam. Ciekawe doświadczenie :)

Od Arabby zaczynamy klasyczną pętlę Sella Ronda, od Corvary na drogi wracają auta i motory. W sumie nie wiem co gorsze - samochody, czy rowery ścinające zakręty tak, że momentami robiło się nerwowo...

Sella Ronda - trzeba ją po prostu przejechać samemu!!!

Widoki powalają, asfalty idealne, podjazdy sztywne, ale bez problemu do podjechania w siodle.

Pod Passo di Sella dłuższy postój i delektowanie się górami. Ehhh, już bym chciał tam wrócić!

Bo czy może być ładniej?!

Sielanka trwa do Passo Pordoi. Zaczyna padać, momentami nawet dość mocno. Przed nami 25 kilometrów zjazdu, z powodu burzy mocno asekuracyjnego. Po drodze niespodzianka - spotykam kolegę z Wrocławia, który od jakiegoś czasu pomieszkuje we Włoszech :) To naprawdę jak znaleźć igłę w strogu siana :)

Connect | Wczorajszy wypych na zachód słońca to nic, w porównaniu do tego, co przygotował nam Grzesiek na dzień dzisiejszy. Ale po kolei - zaczynamy cudowną szutrową ścieżką.

Dość szybko docieramy do Lago di Braies, takie Morskie Oko, ale po włosku. Ładnie, bardzo!


Marian zalicza awarię (i na szczęście jedyną) przerzutki, ale udaje się ogarnąć temat. Kawałek jeszcze jedziemy, choć wiemy, że ma być ze dwa kilometry wypychu (do tego ponad 500 m w pionie). Jestem pewien, że było więcej! Mi zajęło to dobre 1,5 godziny, kolegom prawie dwie... Oj, nawet ja na górze powiedziałem Grześkowi, że to bez sensu. Że jeśli chcemy chodzić po górach, to pojedźmy na trekking, nie na rowery...


Najgorsze w tym wszystkim, że... było warto :D Co niektórzy mają rowerowe foto życia :)

Wjechaliśmy (no dobra, wepchaliśmy) trzeba zjechać. Chyba jeszcze nigdy nie miałem tak gorących zacisków...

Kawałek było nawet płasko, do czasu gdy dojechaliśmy w dolinę Val di Marebbe. Szczerze - na początku zastanawiałem się, jak my tam wjedziemy!

O dziwo się udało, ale wpierdol był niewiele mniejszy niż na wypychu chwilę wcześniej (o, tam koło tego schroniska robiłem powyższe zdjęcie).

W Ücia dles Muntagnoles spijamy piwko i zaczyna się najpiękniejsza część dzisiejszego dnia. Przejazd przez dolinę Val di Fanes to jest po prostu bajka :)



To nic, że kończy się długim sprowadzaniem rowerów po schodach, już do tego przywyknęliśmy :D

Powoli robi się późno, więc na campingu szybko zjadamy burgera i, znowu w roli przedskoczka, jadę zameldować nas w Rifugio Passo Valparola. Dla nieznających włoskiego - passo znaczy przełęcz, więc znowu jest pod górkę. Ale za to jak pięknie :)

Cudowny dzień, cholernie ciężki, ale było warto :)

Connect | Zaczynamy włoską zabawę - będzie pięknie! Zebranie się do kupy trochę nam zajęło i zaczęło się robić późno, więc wdrożyliśmy plan "na przedskoczka", czyli jadę przodem i ogarniam obiad w Rifugio Prato Piaza tuż przed zamknięciem kuchni. Widoczki obłędne, a to dopiero przedsmak tego, co nas czeka...

Connect | Tramonto po włosku znaczy zachód słońca. Pojedliśmy, popiliśmy - czasu akurat, żeby zaliczyć górkę, którą z powodu pośpiechu wcześniej musieliśmy ominąć - Monte Specie, zwane również Strudelkopf. Wysokość - skromne 2307 m n.p.m. Było trochę wypychu, ale było warto! Look at this!

Connect | Będzie jeżdżone w tym tygodniu, więc trzeba sprawdzić, czy koła się kręcą ;)

Connect | Dziś w planach kolejne ferraty i niestety powrót do domu, więc na rowerze tylko mała rundka po okolicy oraz włóczęga po Brnie. Nad Svitavou pięknie, Brno... hmmm... dość brudno, w sumie wiele miejsc zaniedbanych i sporo migrantów. Jednym słowem - nie zachwyciło :/