Od pierwszego kontaktu z kajakarstwem górskim Słowenia kojarzy mi się z jednym - z rzeką Soča. Do tej pory znałem ją tylko z opowieści i filmików na youtubie. Nareszcie dane mi było zobaczyć ją na żywo, co więcej, odwiedzić jej źródło :)

Pierwsze kilometry za Tolminem to boczne asfalty, rzeka płynie leniwie w dole, a my delektujemy się widokami i spokojem.

Niespodziewanie pojawia się pierwsze wielkie WOW - most Napoleona. Dosłownie brak słów, by opisać tę miejscówkę.

Od tego momentu rzeka towarzyszy nam stale. Jak już wspomniałem - jest ona mekką europejskiego kajakarstwa górskiego. Trzeba będzie ją odwiedzić z pianką i wiosłem ;)

Przy okazji mijamy mierzący 136 metrów wodospad Boka, jeden z największych nie tylko na Słowenii, ale i w całej Europie. Bliżej nie podchodzimy, bo by nam brakło czasu. Next time :)

Przez Soczę przeprawiamy się wielokrotnie na bujanych mostach linowych :D

Chyba najsłyniejsza część rzeki to jej wąwóz. Spływalny, ale trzeba mieć dość dobrego skilla. W te wakacje muszę nad swoim popracować :p

W zasadzie cały czas towarzyszą nam widoki, jak z bajki. Po drodze zaliczamy rzeczną kąpiel połączoną ze skokami z kilkumetrowych głazów. Bawimy się przy tym jak dzieci :)

Celem trasy było źródło rzeki Soča, jednak najpierw dojeżdżamy do schroniska Kekčeva. Widoki... brak słów :)

Do samego źródła nie da się dojechać rowerem.

W sumie to nawet w butach rowerowych było ciężko. Co nie znaczy, że odpuściliśmy :) Mega dzień, przepiękne widoki i świetna pogoda. Uzupełniam wpis po prawie trzech tygodniach i już tęsknię za tymi miejscami. Ależ bym tam chętnie pojechał jeszcze raz...

Trasa: Tolmin - Kamno - Kobarid - Slap Boka - Bovec - Soča - Trenta - Kekčeva domačija - Izvir Soče - Trenta - Soča - Bovec

Myślisz Słowenia, widzisz Bled - nawet google tak ma, że po wpisaniu w wyszukiwarce grafiki np. Polska czy Niemcy najpierw wyskakują flagi, godło itp., po wpisaniu Słowenia... no właśnie :D

Zdecydowanie najdłuższa zaplanowana trasa, ale za to dość łagodna. Choć akurat zaczynamy ostro, bo od wspinaczki do miejsca, w którym zaczyna się szlak na najważniejszy dla Słoweńców szczyt - Triglav. Jednak w takich okolicznościach przyrody, kto by narzekał na podjazdy, nawet takie po 25% :)

Nie powiem, ten odcinek nas mocno zaskoczył. A niewiele brakowało, żebyśmy go odpuścili przez ścinkę drzewa. Wystarczyło zapytać, poczekać i proszę, jak ładnie.

Dalej rowerami się nie dało - to pomnik upamiętniający poległych w górach partyzantów w latach 1941-1945.

Po zjechaniu w dół doliny (Piotr miał ciepło w pewnym momencie, stare Niemki idące pod górę jeszcze cieplej ;) wpadamy na kapitalną rowerówkę, którą jedziemy kilkadziesiąt kilometrów.

Po drodze mijamy góry, potoki i piękne miejscowości. Ja tu mogę zamieszkać.

Przedarcie się przez Bled zajmuje trochę czasu, bo jest to mocno turystyczne miejsce. Na szczęście jest jeszcze przed sezonem, więc nie ma tragedii. Kolejny punkt, kolejne jezioro - Bohinjskie. Dojazd, powtórzę się - rowerówkę wytyczyli kapitalną. Zresztą, patrzcie na to :)




Co do samego jeziora mam mieszane uczucia. Po pierwsze - popsuła się pogoda, po drugie - popsuł nam krwi kelner w knajpie, w której chcieliśmy zjeść obiad. Koniec końców, po szybkim zdjęciu, pojechaliśmy na świetną pizzę do Polje.

Nakarmieni i napojeni ruszyliśmy dalej, na Bohinjsko sedlo (1277 m n.p.m.). Zdecydowanie było co robić - 12 kilometrów ze średnim nachyleniem 6%. Mimo tych cyferek poszło nadzwyczaj sprawnie - to zasługa tego, że podjazd był dość równy, bez ścianek >10%. Po wjechaniu na przełęcz... zaczęło padać. Na szczęście nie mocno, ale deszczówki trzeba było wyciągnąć. 

To był w zasadzie koniec drugiego dnia. Teraz czekało nas... 40 kilometrów zjazdu :) Coś pięknego :)

Początkowo był plan, aby nocować w miejscowości Most na Soči z przepięknym zalewem, ale jednak padło na Tolmin znajdujący się kilka kilometrów dalej.

Miejscówka spoko, pyszna kolacja i śniadanie w knajpie obok. Tylko cerkiew po drugiej stronie ulicy dzwoniąca o 6:00 była trochę nie na miejscu ;)

Trasa: Erjavčeva koča (1525 m n.p.m.) - Kranjska Gora - Mojstrana - Tominškova pot (1020 m n.p.m.) - Krnica - Bled - Bohinjska Bistrica - Ribčev Laz - Ukanc - Ribčev Laz - Polje - Bohinjska Bistrica - Bohinjsko sedlo (1277 m n.p.m.) - Podbrdo - Hudajužna - Koritnica - Kneža - Most na Soči - Tolmin

Miało być austriackie Karwendel, ale zapowiadane ulewne deszcze przekonały nas do zmiany kierunku wyjazdu. Chyba dobrze się stało :)

Choć w sumie niewiele brakowało, a miałbym ciężką rozkminę, co robić. Dosłownie 5 kilometrów po ruszeniu (auto zostawialiśmy we włoskim Tarvisio) tylna manetka przestała wrzucać na lżejsze przełożenia... Na szczęście udało mi się ją rozdłubać i odkryć, że po lekkim dotknięciu jednej z zapadek da się zmieniać biegi. Pozostało tylko nauczyć się tego odruchu i jechać dalej. Uffff!

Pierwsze kilometry to szlak Alpe Adria, ale korzystając z tego, że Grzesiu jest w okolicy bodajże piąty raz kilkukrotnie z niego odbijamy, aby zobaczyć co ciekawsze miejscówki. Tu na przykład jedziemy nad Lago Superiore oraz Inferiore.

Wprawne oko zauważy kolejny punkt wycieczki.

Planica (a właściwie skocznia Letalnica) - to tutaj Kamil Stoch oddał swój najdłuższy skok w karierze - 251,5 metrów - pobijając przy okazji rekord skoczni oraz rekord Polski. Co trzeba mieć w głowie, żeby z tego skoczyć, to ja nie wiem... Zdecydowanie wolę rower :p

Początkowo był pomysł, aby zanocować w Kranjska Gora, ale wtedy pewnie by nam się nie chciało kolejnego dnia zaczynać od ostrej wspinaczki na Vršič. Dlatego stwierdziliśmym, że kimniemy się w chacie górskiej Erjavčeva na wysokości 1525 m n.p.m. Nie było wyjścia - trzeba było się "trochę" wspiąć.

Podjazd zaczyna się łagodnie, wybieramy opcję wzdłuż rzeki Pišnica. Jest po prostu bajecznie!!!

Chmury wiszą dość nisko, ale kompletnie nam to nie przeszkadza.

Co do samego podjazdu - oj dłużył się. Miejscami bardzo stromo, zakręty wyłożone kostką brukową, co mocno wybijało z rytmu. Noga jeszcze nie przyzwyczajona... Szczerze, wspominam go najgorzej z całego wyjazdu.

Plus, że droga na szczycie przełęczy jest akurat remontowana, więc ruch samochodów był znikomy. Tylko my i góry :)

Schronisko, w którym spaliśmy, znajduje się na tym małym zalesionym pagórku pośrodku zdjęcia. Cudo! :) Po zameldowaniu przyszedł czas na pyszny gulasz i miejscowe piwo. Do jutra!

Trasa: Tarvisio - Lago Superiore - Planica - Kranjska Gora - Przełęcz Vršič (1611 m n.p.m.) - Erjavčeva koča (1525 m n.p.m.)

Connect | Jak coś jest głupie, ale działa... to nie jest głupie :D

W ten oto sposób zrobiłem sobie rower z manualną skrzynią biegów, aż sam jestem ciekaw, czy będę zmuszony użyć przełożenia 30:38

Szybka akcja w jednej z żagańskich jednostek i powrót do domu na własną rękę. A w zasadzie na własny rower.

Szczerze - początek mocno mnie zaskoczył. Liczyłem na szutry, jak ze zdjęcia poniżej, a pierwsze 20 km przedzierałem się niezłymi leśnymi ścieżkami. Dopiero za Małomicami zaczęły się szutry, które w Przemkowskim Parku Krajobrazowym przeszły w świetne premiumy.

Choć pogody nie były obiecujące udało się nie zmoknąć. To był fajny dzień z wiatrem w plecy :)

Trasa: Żagań - Małomice - Śliwnik - Leszno Dolne - Sieraków - Chocianów - Kochlice - Legnica

Pradziad od dawna chodził po głowie, ale jakoś brakowało okazji. Więc ją sobie stworzyłem :)

To była ciężka runda po Śląsku Morawskim, niby asfalty, ale miejscami w naprawdę kiepskiej formie.

Przejechane samemu, bo tak chyba lepiej. Bez spiny na podjazdach, ostrożnie na zjazdach. Starość :p

Na pewno do powtórzenia, bo po wizycie w górach zawsze pozostaje niedosyt - pojechać dalej, wyżej, szybciej. Lub choćby to samo, bo było super :)

Najważniejsze jest w tytule, ten dzień właśnie taki był - w górach czuję, że żyję :)

Trasa: Zlaté Hory - Heřmanovice - Vrbno pod Pradědem - Pradziad (1491 m n.p.m.) - Malá Morávka - Rudná pod Pradědem - Světlá Hora - Široká Niva - Karlovice - Heřmanovice - Petrovice - Zlaté Hory

Pada, czy nie - jeździć trzeba. Póki można :)

Trasa: Różanka - Krzyżanowice - Raków - Cienin - Pasikurowice - Siedlec - Godzieszowa - Skarszyn - Boleścin - Krakowiany - Zaprężyn - Bierzyce - Łozina - Tokary - Siedlec - Pasikurowice - Cienin - Raków - Krzyżanowice - Różanka

Zielony czeka na nowy bębenek, czarnego dopiero co wyczyściłem, więc dziś biorę białego. Dobry wybór - błotniki się przydały (choć patrząc na zdjęcie nie zanosiło się na to...)

Trasa: Różanka - Lipa Piotrowska - Widawa - Psary - Krzyżanowice - Raków - Pasikurowice - Ramiszów - Pruszowice - Domaszczyn - Szczodre - Długołęka - Zakrzów - Psie Pole - Karłowice - Różanka

Są takie dni, że nawet na rower nie chce się wyjść...

Trasa: Różanka - Osobowice - Las Rędziński - Świniary - Szymanów - Widawa - Polanowice - Sołtysowice - Karłowice - Różanka

W tym roku jakoś nie ciągnie mnie do ścigania, więc po raz kolejny odpuściłem Lewińskie Szutry - imprezę zaczynającą sezon gravelowych wyścigów w okolicach Wrocławia. Z relacji znajomych wiedziałem, że trasa jest całkiem spoko, więc od dawna było w planach jej przejechanie. Po wczorajszym oddaniu krwi miałem dzień wolnego, więc w końcu nadarzyła się okazja.

Jak wrażenia? Naprawdę spoko. No, może poza chyba 10 kilometrową prostą po "nawrotce" w Krapkowicach. Nosz ile można jechać bez kręcenia kierownicą :p Reszta bardzo ciekawa. Puste leśne drogi, kilka spokojnych asfaltów, trochę rzeczek i stawów. No i prawie zero ujebów - nic, tylko jeździć :)

Żeby nie było tak cukierkowo - po drodze zupełnie zaskoczył mnie niemiecki obóz jeniecki Stalag 318, znany również jako Stalag VIII-F. Przetrzymywano w nim głównie jeńców wojennych z Armii Czerwonej. Warunki w obozie były wyjątkowo ciężkie, szczególnie dla sowietów. Szacuje się, że w Stalagu 318 zginęło kilkadziesiąt tysięcy osób. Wielokrotnie przechodzą mnie ciarki, jak pomyślę sobie, co działo się 80-85 lat temu w miejscach, w których obecnie z uśmiechem na twarzy jeżdżę sobie na rowerku... Ludzie to jednak najpodlejszy z gatunków...

Trasa: Lewin Brzeski - Żelazna - Krasna Góra - Łambinowice - Kuźnica Ligocka - Krapkowice - Komprachcice - Wawelno - Dąbrowa - Oldrzyszowice - Lewin Brzeski